Η βιασύνη έχει γίνει η κανονικότητα της καθημερινότητας.
Τρέχουμε να προλάβουμε, να απαντήσουμε, να ολοκληρώσουμε, να είμαστε «παραγωγικοί».
Και όσο περισσότερο βιαζόμαστε, τόσο λιγότερο παρόντες είμαστε.
Όταν είμαστε συνεχώς βιαστικοί, χάνουμε πρώτα απ’ όλα την επαφή με τον εαυτό μας.
Το σώμα μιλάει, αλλά δεν το ακούμε.
Η κούραση γίνεται συνήθεια και το άγχος τρόπος ζωής.
Χάνουμε τη χαρά των μικρών στιγμών.
Τις απλές απολαύσεις που δεν χωρούν στο πρόγραμμα:
μια βαθιά ανάσα, ένα χαμόγελο, τη σιωπή ανάμεσα σε δύο σκέψεις.
Η βιασύνη μας απομακρύνει και από τους άλλους.
Οι συζητήσεις γίνονται σύντομες, επιφανειακές.
Ακούμε για να απαντήσουμε, όχι για να καταλάβουμε.
Και τελικά, χάνουμε την ποιότητα.
Γιατί η ζωή δεν μετριέται σε όσα προλάβαμε,
αλλά σε όσα ζήσαμε συνειδητά.
Ίσως δεν χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο.
Ίσως χρειαζόμαστε λιγότερη βιασύνη.
Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τη ζωή μας από τη μία μέρα στην άλλη.
Αρκούν μικρές παύσεις μέσα στην καθημερινότητα.
1. Άφησε χώρο ανάμεσα στα πράγματα
Μη γεμίζεις κάθε λεπτό.
Έστω και πέντε λεπτά χωρίς οθόνες, χωρίς στόχο, χωρίς «πρέπει».
2. Κάνε ένα πράγμα τη φορά
Η βιασύνη τρέφεται από το multitasking.
Η παρουσία επιστρέφει όταν είμαστε ολόκληροι σε αυτό που κάνουμε.
3. Παρατήρησε το σώμα σου μέσα στη μέρα
Ρώτα: είμαι σφιγμένος; κρατάω την ανάσα μου;
Η απάντηση είναι συχνά πιο ειλικρινής από τη σκέψη.
4. Μείωσε τα ερεθίσματα, όχι τον χρόνο σου
Λιγότερες ειδοποιήσεις.
Λιγότερος θόρυβος.
Η ηρεμία δεν χρειάζεται ώρες — χρειάζεται χώρο.
5. Θύμισε στον εαυτό σου ότι δεν είναι όλα επείγοντα
Κάποια πράγματα μπορούν να περιμένουν.
Η ψυχική σου ισορροπία όχι.
6. Κλείσε τη μέρα όπως θα ήθελες να ξεκινά
Με ησυχία, όχι με βιασύνη.
Ένα φως χαμηλό, μια σκέψη ευγνωμοσύνης, μια αργή ανάσα.
Η βιασύνη δεν φεύγει όταν κάνουμε λιγότερα.
Φεύγει όταν μαθαίνουμε να είμαστε παρόντες.
Και αυτό, είναι επιλογή.
